تقديم به آناني كه هنوز هم تكه اي از آسمان در چشما نشان ، جرعه اي از دريا در دستانشان و تجسمي زيبا از خاطره ی　 ايثار گل هاي سرخ در معبد ارغواني دلهايشان به يادگار مانده است .　نخستين چكه ناودان بلند يك احساس را در قالب كلامي از جنس تنفس باغچه هاي معصوم ياس　به روي حجم سپيد 　دفتري مي ريزم و آن را با لهجه ی همه ی　 پروانه صفت هاي اين گيتي بي انتها به آستان نيلوفري يگانه فردی كه　غم انگيزترين　ترانه ي دوستي رادرگوشم زمزمه كرد

به نام او که کلمه دوستي را آفريد عشق را رنگ را . . .

　به نام او که کلمه را آفريد

و کلمه چه بزرگ بود در کلام او

　و چه کوچک شد آن زمان که مي خواستم از او بگويم

سالهاست دچارش هستم . و چه سخت بود بي دلي را

ساختن خانه اي در دل

و اين دل بينهايت . چه جاي کوچکي بود براي دل بيتابش

او رفت و من نشناختمش

در تمام ميخک هاي سر هر ديوار آواز غريبش را شنيدم

اما نشناختمش...

همانگونه که بغض هاي گاه و بيگاهم را نشناختم

فقط آنقدر او را شناختم که در سايه هاي افتاده به کلامش

به دنبال جاي پاي خدا باشم

اينجا هر چه هست جز با صداقت او و کلام و نقش هاي او

حوض بي ماهيست

شايد مزرعه اي باشد با زاغچه اي بر سر آن

زاغچه اي که هيچ کس جدي نگرفتش

اينجا را هديه اش مي کنم به آن کس

که براي سبد هاي پرخوابمان سيب آورد

حيف که براي خوردن آن سيب تنها بوديم

چقدر هم تنها . . .

سلامم را می نویسم

تا زحمت گشودن لبهایت را برای پاسخش نبینم

نکند لبهای نازنینت را برای پاسخ گفتن

به سلامم از هم بگشایی اما از روی اجبار

نازنین من

می شود بگویی با چه زبان بگویم

که پروانه پریشان نگاهم هنوز هم

این نیلوفری شمع مهربانی های توست

من التماس کدام گلدان را بکنم

که لطافت شمعدانیهای صورتش را به پای

حقارت واژه های بی تقصیرم بریزد

برگها بیشتر از آدمها قدر تو را می دانند

و　من بیشتر از برگها...

تقديم به کساني که بي هيچ جرمي آهسته تر از ياس به خواب رفته اند ... امشب باران به ميهماني چشمانم آمده ...　خسته ام ، خسته از همه کس و همه چيز حتي از نفس کشيدن... امروز عقربه هاي ساعت ، حادثه را برايم به تصوير کشيدند ... اکنون من با خاطرات نفس گرفته ات زندگي را با آه سردي مينوازم . كودك احساسم در باران رها شده است خيس آشفته وتماشايي ، بگذاريد دراين حال بماند! كودكي چه دوران تميزي است .　به چشمه ا ي در كوهستان مي ماند يا به درياچه اي سرشار از ماهيان سرخ . اي كاش اين دوره را ازسربگيرم يا دست كم فصلي از ان در آغوش كشم

هر روز با طلوع نگاه توست که بر پنجره ی دلها ، فرشته ی امید می روید و کام ها را از عشق تسبیح و نیایش سیراب می کند و محبت و زندگی دوباره را بر جان های تاریک جاری می سازد و عطر صمیمانه ی همدلی و دوستی را بر قلب ها می نشاند.

وقتی کسی را عاشقانه دوست می داری ، شیوه ی بیان اسمت در صدای او متفاوت است و تو می دانی که نامت در لب های او ایمن است

بدترین درد این نیست که ..................... عشقت بمیره

بدترین درد این نیست که ..................... به اونی که دوستش داری نرسی

بدترین درد این نیست که ..................... عشقت بهت نارو بزنه

بدترین درد اینه که .............................. یکی رو دوست داشته باشی و اون ندونه!

عشق: سرطان دوست داشتن است.

عشق: عقد دائمی ما با غربت است.

عشق : شماره تلفنی است که سالها به دنبال آن می‌گردیم.

عشق: آمپول ب کمپلکس معرفت است.

عشق: اتوبانی است که تا ته ابدیت می‌رود.

عشق: آسانسور حیات بشر است. وای بحال کسی که توی این آسانسور گیر کند.

عشق: قند متافیزیکی است که در دل آدم آب می‌شود.

عشق: شب نامزدی ما با جدایی است.

عشق: نردبانی است که ما را از خود بالا می‌کشد.

عشق: همان فعل و انفعالی است که در برابر گل سرخ به ما دست می‌دهد.

عشق: عزرائیل زیبایی است که رسید جسم ما را میگیرد و قبض روح را امضا می‌کند.

تفاوتهای خون و اشک

1- خون قرمزه رنگه عشقه، اشک بیرنگه درد عشقه.

2- خون وقتی میاد بیرون می‌سوزه اما اشک اول می‌سوزه بعد بیرون می‌آد.

3- خون مال زخم جسمه ولی اشک مال زخم روحه.

4- جای زخم خون خوب می‌شه ولی مال اشک خوب نمی‌شه.

5- خون همیشه مال درد و غمه ولی اشک بعضی وقتا مال خوشحالیه.

6- جلوی خون و می‌شه گرفت ولی اشک رو نه!

7- از جاری شدن خون، کسی خجالت نمی‌کشه اما بعضیا از این که اشک بریزن خجالت می‌کشن و دستاشونو میزارن رو صورتشون.

8- با خون میشه به یکی زندگی بخشید ولی با اشک نه!　　

عشق یعنی سالهای عمر سخت　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　

　　 عشق یعنی زهر شیرین بخت تلخ　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　 　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　

　عشق یعنی خواستن له له زدن　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　 　

　　　 عشق یعنی سوختن پر پر زدن　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　

　عشق یعنی جام لبریز از شراب　　　　　　　　　

　　　　　　　　　　　　　　　 عشق یعنی تشنگی یعنی سراب

　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　 عشق یعنی لایق مریم شدن

　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　 عشق یعنی با خدا همدم شدن　

　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　 عشق یعنی لحظههای بی قرار　

　عشق یعنی صبر یعنی انتظار　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　

عشق یعنی از سپیده تا سحر　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　

　عشق یعنی پا نهادن در خطر　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　

　 عشق یعنی لحظه‌ی دیدار یار　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　

　　　　　　　　　　　　　 عشق یعنی دست در دست نگار　　　　　　　　　　

　　　　　　　　　　　　　　　　 عشق یعنی آرزو یعنی امید

　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　 عشق یعنی روشنی یعنی سپید　

　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　 　　　　　　　　　　عشق یعنی غوطه خوردن بین موج　

　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　　 عشق یعنی رد شدن از حد و مرز　

در دادگاه عشق ...

　قسمم قلبم بود وكيلم دلم و حضار جمعي از

عاشقان و دلسوختگان . قاضي نامم را بلند خواند و گناهم را

دوست داشتن تو اعلام كرد سپس محكوم شدم به تنهايي و

مرگ . كنار چوبه يه دار از من خواستند تا آخرين خواسته ام

را بگويم و من گفتم : به او آهسته بگويند ...

　دوستش دارم

ديشب خواب ستاره اي آشنا در مدار هميشه انتظار ديدم .

لحظه اي آمد . كنارم نشست نگاهم كرد وخنديد و بعد مثل تمام

ستاره هاي عجول اين سالها از حوالي مرطوب خوابهايم

گريخت.

چقدر شبيه ستاره ها شدي .........

ديگر نميخواهم كلمه اي حتي از گريه ي گاه به گاه امير زاده

اي بشنوم كه اعجاز بوسه اش بر طلسم هزار ساله ي خفته ای زيبا

از تبار همين ستاره هاي سرزمين آمد و بر خلاف پايان قصه

مادربزرگ هيچگاه روشن مهرباني در دست هاي هميشه

ايثارش آرام نگرفت .

نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مي نويسم:

در عصرهاي انتظار ، به حوالي بي کسي قدم بگذار! خيابان

غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو!　کلبه

ي غريبي ام را پيدا کن، کنار بيد مجنون خزان زده و کنار مرداب

آرزوهاي رنگي ام! در کلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس

پنجره برو! حرير غمش را کنار بزن! مرا مي يابي

منتظر نباش كه شبي بشنوي ، از اين دلبستگي هاي ساده دل

بريده ام ! كه عزيز باراني ام را ، در جاده اي جا گذاشتم ! يا

در آسمان ، به ستاره ي ديگري سلام كردم ! توقعي از تو ندارم

! اگر دوست نداري در همان دامنه ي دور دريا بمان ! هر جور

راحتي ! باران زده ي من ! همين سوسوي تو از آن سوي پرده

ي دوري براي روشن كردن اتاق تنهاي ام كافي است من كه

اين جا كاري نمي كنم فقط　 گهگاه گمان دوست داشتنت را در

دفترم حك مي كنم همين ! اين كار هم كه نور نمي خواهد...

هميشه با بدست آوردن اون کسي که دوستش داري نمي توني

صاحبش بشي ، گاهي وقتا لازم هست که ازش بگذري تا بتوني

صاحبش بشي ، همه ما با اراده به دنيا مي آييم با حيرت زندگي

ميکنيم و با حسرت ميميريم اين است مفهوم زندگي کردن ، پس

هرگز به خاطر غمهايت گريه مکن و مگذار اين زمين پست

شنونده آواي غمگين دلت باشد افسوس...آن زمان که بايد دوست

بداريم کوتاهي ميکنيم آن زمان که دوستمان دارند لجبازي

ميکنيم و بعد...براي آنچه از دست رفته آه مي کشيم

همواره احساس را در باغ زندگي رها کرده ام تا آنچه را که

ميخواهد بچيند ...

و عجب که همواره دست بر روي ميوه هاي ممنوعه گذاشته

است ...

زيبا ، عجيب و حيرت آور است دوست داشتن کسي که نبايد

دوست بداري ! ! !

و يک علامت ممنوع و مضحک ...

اما هرگز از چيدن ميوه ي ممنوعه نترسيده ام ... ، از شکست

نترسيده ام ،

از صداي تمسخر آدمکها نهراسيده ام و از شکستن قوانين پوچ

زيستن.

تا آمدنت بگذار قصه یافتن تو را برای

کسانی که هنوز

پی گمشده خود هستند بگویم

بگویم که من تو را میان ستارگان آسمان یافتم

آنجا که هر شب ستارگان ما را برای دیدنشان

دعوت می کنند

من تو را میان گلهای باغچه یافتم

تا آنجا که هر روز شبنمی خندان

به گلها سلام میدهند

من تو را میان قاصدکهایی یافتم

که هر روز برای دوستدارانت نوید

شادی و امید را می دهند

در انتظارت ای ترانه نامفهوم

کفشهای غیرتم را در می آورم

و در کویر غرورم با پای برهنه راه می روم

تا شاید که تاولهای قلبم　را باور کنی